Olsza, olcha (Alnus)
W Polsce dziko rosną trzy gatunki. Olsza czarna, (Alnus glutinosa) jest drzewem pospolitym na nizinach; w wilgotnych lasach, nad potokami, w dolinach rzek, nad brzegami jezior i innych zbiorników wodnych. Olsza szara (Alnus incana) to gatunek spotykany na południu kraju; w górach w reglu dolnym (w Tatrach i Beskidach tworzy tzw. olszyny karpackie), wzdłuż rzek ku północy aż do ujścia Wisły. Kwitnie około 2 tygodnie przed olszą czarną. Olsza zielona (Alnus viridis) jest natomiast krzewem, w Polsce występującym jedynie w zachodnich Bieszczadach; od 600 m n.p.m. do szczytów gór, gdzie zapobiegając erozji gleby utrwala zbocza górskie.
Olcha posiada zdolność wiązania wolnego azotu w brodawkach korzeniowych w symbiozie z bakteriami, co daje jej możliwość rozwoju na glebach ubogich w azot. Dzięki tej zdolności, jak i łatwo poddającym się rozkładowi liściom, olcha szara użynia glebę i stosowana jest do rekultywacji terenów poprzemysłowych. Kwiaty męskie olchy, zebrane w kotowate kwiatostany, zawiązują się latem poprzedniego roku. Widoczne małe, twarde w dotyku bazie. Wraz z ocieleniem w lutym lub marcu zakwitnie uwalniając liczne ziarna pyłku. Zakwitają podobnie jak w przypadku leszczyny przed rozwinięciem się liści lub równocześnie z nimi, w okresie od lutego do początku kwietnia. Ziarna pyłku olchy, o średnicy około 20 m., należą do najbardziej lotnych. Pyłek olchy, będący nośnikiem silnych alergenów, w powietrzu osiąga wysokie i bardzo wysokie stężenie (do 400 - 500 ziaren w 1m3 powietrza w miastach i ponad 18 tyś ziaren w 1m3 powietrza w pobliżu kwitnących drzew). W ostatnich latach obserwuje się znaczący wzrost częstości uczuleń na alergeny pyłku olchy. Uczuleniu na alergeny pyłku olszy często towarzyszy alergia na pyłek leszczyny i brzozy.
