Roztocze kurzu domowego
Roztocze kurzu domowego to niewielkich rozmiarów, niewidoczne gołym okiem pajęczaki występujące bardzo licznie w kurzu domowym. W krajach klimatu umiarkowanego stwierdza się dwa szczyty ich występowania (wrzesień - padziernik i kwiecień - maj). Chorzy uczuleni na alergeny roztoczy kurzu domowego mają objawy przewlekłe z zaostrzeniem w szczytowym okresie występowania alergenów roztoczy w pomieszczeniach mieszkalnych. Alergeny wywołujące objawy chorobowe są zawarte przede wszystkim w grudkach kału roztoczy o średnicy 10-20 um. Do ich rozpylenia w powietrzu dochodzi w czasie poruszania rezerwuarem kurzu (pościel, materace, dywany), a cząsteczki opadają po ustaniu ruchu powietrza. Z uwagi na swoją wielkość alergen jest trudny do usunięcia. Z jednej strony występuje sezonowy wzrost populacji roztoczy, które wytwarzają antygen, z drugiej strony - wytworzony alergen jest trudny do usunięcia i może utrzymywać się w otoczeniu chorych przez cały rok. Występowanie szczytu objawów w okresie jesiennym wynika z faktu, że w tym czasie wydłużony jest pobyt ludzi w pomieszczeniach zamkniętych, które są z uwagi na niską temperaturę za zewnątrz rzadziej wietrzone.
Ilość roztoczy maleje wraz ze wzrostem wysokości nad poziomem morza w regionach o klimacie umiarkowanym. Spadek liczebności roztoczy związany jest nie ze wzrostem wysokości, ale z obniżaniem temperatury i wilgotności względnej powietrza. W regionach klimatu wilgotnego oraz tam gdzie średnia temperatura roczna przekracza 12 st C (Ameryka Południowa, Afryka) dużą liczbę roztoczy spotyka się nawet na wysokości 5000 m. n.p.m.
Ilość roztoczy w domach zależy od ich mikroklimatu. Mieszkania w okolicach zbiorników wodnych oraz takie, w których drzewa zacieniały ich wnętrza mają znacznie więcej roztoczy niż pozostałe. Ilość roztoczy w mieszkaniach związana jest również z porą roku, ponieważ w zimie spada wilgotność pomieszczeń mieszkalnych.
Typowy przebieg uczulenia na roztocze charakteryzuje się pogorszeniem samopoczucia podczas wykonywania porządkujących czynności domowych, a szczególnie sprzątania, słania łóżka, przebywania na strychu, w piwnicy czy w starym domu. Do narażenia na bezpośredni kontakt z alergenem roztoczy dochodzi także w nocy, gdy głowa bezpośrednio dotyka rezerwuaru alergenu, jakim jest poduszka, materac czy koc. Poprawa samopoczucia występuje podczas wietrzenia pomieszczeń i przebywania poza pomieszczeniami zamkniętymi.
Znajomość optymalnych dla rozwoju roztoczy warunków jest wykorzystywana w profilaktyce alergii. Poprzez odpowiednie działania profilaktyczne można znacząco zmniejszyć populację roztoczy kurzu domowego, a poprzez to również zmniejszyć ekspozycję na ich alergeny. Roztocze giną w niskiej temperaturze. Wystawiając w mrony dzień na balkon poduszki i kołdry nie tylko wietrzymy pościel, ale i jednocześnie znacznie utrudniamy życie naszym nieproszonym gościom, jakimi są roztocze kurzu domowego. W ujemnej temperaturze już po kilku godzinach wszystkie pajęczaki zginą. Pamiętać tak robiły nasze babcie (wietrzyły pościel na mrozie).
Wszystkie miejsca, w których gromadzi się kurz domowy są potencjalnym rezerwuarem alergenów roztoczy kurzu domowego (dywany, zasłony, półki, suszone kwiaty itd.). Poprzez odpowiednie działania profilaktyczne można znacząco zmniejszyć populację roztoczy kurzu domowego, a poprzez to również zmniejszyć ekspozycję na ich alergeny. Alergeny są rozpuszczalne w wodzie, dlatego w procesie prania (nawet w zimnej wodzie) zostają one wyeliminowane.
A więc jeśli nasza poduszka nadaje się do prania (sprawd na metce) najpierw wsadmy ją do zamrażalnika (po uzgodnieniu z mamą lub żoną) a następnie pierzemy. Takie czynności należy powtarzać, co 1,5 – 2 miesiące.
